Anna Karpowicz - Westner

Anna Karpowicz - Westner (uznana krakowska malarka, dyplom w pracowni prof. Jana Szancenbacha w krakowskiej ASP) opowiedziała mi o swojej pracy twórczej. To spotkanie było niezwykłe. Rozmowa toczyła się w ciepłej atmosferze i pozwoliła mi dostrzec znaki szczególne pędzla malarki, a następnie zrozumieć ich genezę. Tak oto wyłania się obraz fascynującej sztuki wizualnej....

W malarstwie Anny Karpowicz - Westner liczy się nastrój, tak jak w muzyce. Kompozycje to niespieszne, klimatyczne obrazy, nacechowane ulotnymi emocjami, oniryczne i spokojne, zaciekawiające i pulsujące rytmem życia, prawie zawsze występują postacie ludzkie, a przede wszystkim obecna jest wszechogarniająca tajemnica. W odbiorcy rodzi to emocje i taki jest nadrzędny cel.

Każde dzieło stanowi zamkniętą całość. Elementów jest dużo, jest gęsto i intensywnie, szczegółowo. Tło, wielokroć detale krajobrazu korespondują z postaciami na pierwszym planie. W jednej tonacji, aby było płynnie, i dalej następuje przełamanie - kontrast barwny. Pojawia się obiekt o intensywnych barwach już z innej palety. Ma przyciągać uwagę, nakarmić wyobraźnię widza, to widz sobie dopowie dlaczego ten detal się wyróżnia i wytłumaczy to sobie po swojemu.

W obrazach Anny Karpowicz - Westner pobrzmiewają echa ekspresjonizmu i szkoły tradycyjnej. Malarka nie skandalizuje, lecz oddaje należną cześć uznanym malarzom nurtu realistycznego. Jednak płótna to mało krakowskie, a już bardziej w stylu hiszpańskim a la Celso Lagar.

W twórczości malarki wyraźnie zarysowują się kręgi tematyczne. Cykl pierwszy - "Góra i winnice" - to obrazy z górą w tle - prawdziwy krajobraz widziany z okna artystki. Dominująca w dali czarodziejska góra, jak nic budzi skojarzenie z powieścią Tomasza Manna. Mamy tutaj bowiem górę, ale dopiero na drugim planie. Na pierwszym - studium postaci wyrwanej z codzienności, psychologia człowieka, czas melancholii, listy i kobiece tęsknoty, a w konsekwencji alegoria życia i jego sensu.

Czerwona sukienka, 80 x 100 cm

Dziewczyna z listem, 80 x 100 cm

Sjesta w zieleni, 95 x 85 cm

Pożegnanie góry, 60 x 60 cm

Obrazy z cyklu "Podróże":

Dwie sroki, 75 x 85 cm

Leonora, 90 x 80 cm

Dziewczyna ze szpakiem, 85 x 75 cm

Cykl "Zima w Szczebrzeszynie i inne zimy":

Zima w Szczebrzeszynie, 80 x 100 cm

Zimowe spotkanie, 75 x 85 cm

Zima – odwiedziny, 65 x 55 cm

Zimowa sjesta, 75 x 85 cm

Cykl "Sekrety miasta":

Dziewczyna z trąbką, 85 x 75 cm

Sekretne listy, 85 x 75 cm

Na balkonie, 24 x 33 cm

Obrazy z cyklu "Castillos". Inspirowane zamkami hiszpańskimi w Jadraque, Molina de Aragón, Peñafiel.

Castillos – Sjesta, 100 x 115 cm

Castillos – Spotkanie, 55 x 46 cm

Castillos – Malarka, 120 x 130 cm

Castillos – Leżąca, 50 x 70 cm

Cykl "W pracowni". Na jednym z obrazów pojawia się modelka, która aktywnie uczestniczy w procesie twórczym. Motyw często występujący to obraz w obrazie. A na płótnie "Jasna pracownia" widzimy pracownię Olgi Boznańskiej przy ulicy Piłsudskiego, w której tworzyła Anna Karpowicz - Westner.

Przy oknie, 95 x 85 cm

Malarz i malarka, pamięci R Margritte, 85 x 75 cm

Jasna pracownia, 90 x 80 cm

Malarka w żółtej sukience, 55 x 46 cm

MACBA - Richard Meier projektuje dla Barcelony

Richard Meier iThomas Phifer są autorami projektu Muzeum Sztuki Współczesnej w Barcelonie (Museu d'Art Contemporani de Barcelona albo MACBA). Imponująca bryła budynku przełamuje wygląd okolicy - dzielnicy El Raval - zabudowanej głównie kamienicami średniowiecznymi, obecnie zamieszkiwanymi przez imigrantów. Powstanie Muzeum zmieniło charakter tego fragmentu miasta, zmniejszyła się przestępczość, tu i ówdzie pojawiła się sztuka.

Budynek MACBA jest projektem charakterystycznym dla Richarda Meiera. Obfitują biele kontrastujące z cieniami, kąty proste, czasem przełamane krągłościami. Po jednej stronie przestrzeń wnętrza otwiera się na miasto (szklana fasada), z drugiej mamy sale wystaw, a piętra łączy pochylnia, będąca punktem odniesienia dla całości.

Piękna architektura i odważnie umiejscowiona. Polecam.

Modraszek Kolektyw w muzeum

http://modraszekkolektyw.blogspot.com/

Cecylia Malik i Wanda Michalak ARBOPHILIA

(Przemiany) Katarzyny Karpowicz

Przemiany

Interesuje mnie to, co dzieje się z człowiekiem w trakcie i po życiu. Proces przemian, jakie zachodzą wokół nas i w nas samych jest fascynującym spektaklem.

Przemienia się świat wokół i sama w sobie osoba przemienia się, zarówno w świecie realnym - fizycznym, jak i nierealnym - sennym i transcendentnym, duchowym.

W życiu często dążymy do przemiany. Walczymy o zmianę "na korzyść" - dla siebie lub innych. Wierzę w przemianę pośmiertną, w której nasza żywotna energia przeobraża się w coś nieodgadnionego.

Moja kolejna wystawa, w galerii BWA w Zamościu będzie prezentować prace z dwóch, prowadzonych równolegle, cykli malarskich. Są to "Baseny" i "Sny". "Baseny" to temat bardzo dla mnie ważny. Basen to miejsce w którym ja sama, pływając, przemieniam się. Odcięcie od świata zewnętrznego, kojący chłód wody, bezpieczny prostokąt błękitnej tafli, regularny rytm odbić od brzegów pomagają w przemianie. Staję się wtedy spokojniejsza, wyciszona. Moje myśli zanurzają się wraz ze mną, prawie na dno basenu - klarują się, porządkują, redukują, przestają ciążyć.

"Baseny" które przedstawiam są jak ze snów, nierealne, wymyślone,całkowicie moje - wewnętrzne. Przemiany trwają nieustannie. Na przestrzeni lat każdy z nich jest inny, wypełnia go inna atmosfera, dotyczy czego innego. Przemiany są ledwo zauważalne, ale czujny obserwator z pewnością wychwyci te momenty. Pływak zanurzony w wodzie nagle wznosi się i zawisa nad basenem. To zdaje się być sceną jak ze snu, ale dla mnie jest całkiem realne. Przy basenach myślę o przemianie jako o części życia. Myślę o momencie, w którym bliska, pełna życia, wypełniona energią własnych spraw osoba nagle przestaje istnieć. Znika, umierając.

Jak wielu przede mną, rozmyślam. Co wtedy następuje? Jaka przemiana?

Ktoś podpowie:"tej osoby nie ma i nie będzie", inny :"jest w naszych sercach", kolejny: "jest nieśmiertelność" itd. Zastanawiam się. Maluję baseny albo raczej: baseny malują mi się same. Podpowiada mi je malarski instynkt. Pływak wznosi się nad wodą i jego postać przemienia się. Nad basenem pojawia się coś na niebie - czy to przed chwilą nie był człowiek? Te chmury, graficzne, dziwne, podłużne zobaczyłam któregoś razu na niebie nad krakowskim Salwatorem, gdy odwiedzałam grób ojca, malarza. Może to właśnie on, przemieniony Sławomir Karpowicz coś mi znów podpowiedział.

Przemienione życie toczy się we śnie. Wszystko wtedy jest możliwe. Wtedy przemieniam się w inne postacie, a moje lęki, problemy, doświadczenia, uczucia także ulegają przemianie i przychodzą do mnie we śnie, często nierozpoznane. Sny zimowe, człowiek i czarny kot, dziewczyna z górą. Postaciom towarzyszy przeznaczenie - nie poznane, cicho i spokojnie drzemiące u ich boku. Zdaje mi się, że w ten sposób żyje człowiek z konieczności pogodzony z nieuniknionym losem, który kiedyś będzie można zapisać jako dokonany. Groźne zwierzę, dzikie, ale calkiem oswojone może być odczytywane równie dobrze jako stróż, opiekun, przewodnik. Czuwająca i chroniąca opatrzność.

Maluję intuicyjnie. Bez premedytacji. Dopiero w trakcie malowania interpretuję znaczenia, łączę je z moimi przemyśleniami. Wiem, że każda zmiana we mnie zostawi ślad na płótnie. Przemiany są nieuniknione.

Katarzyna Karpowicz