Strefa Kreatywna

Akcjonizm Wiedeński

2012-01-03T11:43:00.000-08:00

Oksana Mas Pisanki

2011-12-13T05:39:00.000-08:00

Homo Erotica by Łukasz Stokłosa

2011-12-11T04:06:00.000-08:00

Łukasz Stokłosa Rocznik 1986 r., pochodzi z Kalwarii Zebrzydowskiej. Studia na krakowskiej ASP, pracownia prof. Jacka Waltosia. Akademię ukończył w 2010 r dyplomem Śmierć i pożądanie (o motywie św. Sebastiana w kulturze). Uprawia malarstwo przedstawiające, figuratywne. Inspiracje najczęściej czerpie z kultury masowej tj. filmu, serialu oraz pornografii. Brał udział w wystawie ARS Homo Erotica w Muzeum Narodowym w Warszawie w 2010 r., gdzie pokazywał dwa obrazy.

lukaszstoklosa.blogspot.com

A od kliku dni w Zderzaku

nowa WYSTAWA w zupełnie innym klimacie:

Łukasz Stokłosa, Zimowa opowieść,
8 grudnia 2011 - 14 stycznia 2012.
Galeria Zderzak, ul: Floriańska 3, Kraków

Grzegorz Stec: Pisane światłem, pisane mrokiem

2011-11-26T14:02:00.000-08:00

Wystawa obrazów Grzegorza Steca Pisane światłem, pisane mrokiem, Centrum Kultury Żydowskiej, ul. Meiselsa 17, 6 października - 30 listopada 2011.

Niezbędny jest tylko czas....[i]

Caryca, 2006, olej na płótnie, 100 x 140 cm

Obrazy Grzegorza Steca zaprezentowane na dużej retrospektywnej wystawie na krakowskim Kazimierzu ukazują malarstwo misterne, eleganckie, wymykające się modom i trendom, zindywidualizowane i mocno osadzające się w pamięci. Obrazy pełne płaszczyn nasyconych barwą, ciemnością i światłem oraz rysunków tak precyzyjnych, że do ich odczytywania niezbędna wydaje się lupa. Obrazy ponadczasowe...

Jest czerń tak przezroczysta,

że tylko spojrzeć starczy, by widzieć....

Czarne obrazy powstają rzadko. Inaczej w twórczości Steca. Na początku wszystko ogarnia gęsty mrok. To z niego wyłaniają się kształy i postacie, powietrze i woda, trwanie i ruch, cisza, muzyka i szum, obojętność i dotykalne uczucia, chłód i ciepło, deliktane lśnienie i oślepiająca jasność...

Postacie ludzkie tworzą kłębiący się tłum. Na dnie morza, u stóp wszechświata, pod sztandarami nieba... Pomimo uproszczonego rysunku zawsze są czytelne i zindywidualizowane. Nigdy nie osiągają stanu nijakiej szarości. Brak integracji między nimi wyjaśniają Drabiny – motyw powracający na wielu obrazach. Każdy człowiek bowiem – niczym przeznaczenie – dźwiga swoją drabinę. Tym, którym udaje się połączyć wiele w całość, tworzą zróżnicowany zbiór, lecz nigdy spójną, jednolitą i mocną konstrukcję, która pozwoliłaby sięgnąć nieba. Porozumienie jest tylko pozorem. Wspólny los zawsze przeżywamy w samotności. Ta na obrazach Steca przyjmuje także wymiar osamotnienia. Często bardzo głębokiego – jasna postać nad brzegiem nieogarnionej przepaści (Patmos), ciemniejsza wchodzi w snop światła, który jest jednak takim samym zagrożeniem, jak przepaść (Obecność). Czasami jednak tylko podjęcie nierealnego wyzwania pozwala uwolnić nasze człowieczeństwo. W horyzontalnym Koncercie kobietę i mężczyznę dzieli przestrzeń i smuga rozedrganego światła. Próbuje połączyć ich muzyka skrzypiec, na próżno, bowiem każde wygrywa swoją melodię. Względna bliskość pojawia się w sytuacji powrotu. Dwojgu dalej też do przepaści, zawsze obecnej jednak na linii horyzontu.

A jednak możliwa jest dłoń tak wzruszona,

by stal pojęła możliwość kwitnienia

i mrok unerwiła tak, jak ludzkie ciało.

Akty i figury potraktowane są niezwykle syntetycznie. Na zamglonym ciele wibrują intensywnie jasne emocje. Przeciwnie - tłumione i nieujawnione – zamieszkują w faldach kolejnych wcieleń - szat (Oczekiwanie). Twarze bez wyrazu. Emocje pulsują podskórnie. Rozświetlają miejsca dotknięte pozornym kalectwem: niewidzące oczy patrzą w głąb, zasznurowane usta połykają słowa i uczucia, zewnętrzne odgłosy wnikają różnymi zmysłami.... Najbardziej intymne jest przelewające się światło.

Wyspa Patmos, 2001, olej na płycie, 79 x 91 cm

(...) jesienią (...) z wielkich pytań

(...) spadają znaki zapytania.

Barwne obrazy epatują pełną gamą wybranych odcieni: jesienie od żółci do brązów, krwawe amaranty - poprzez karminy aż do różu indyjskiego (Caryca, Czerwona dama), cała paleta letnich błękitów... Kolory spływają jedne na drugie tworząc mnogość pośrednich kombinacji. Na styku tych połączeń rodzą się ludzie, anioły, feretrony, ptaki, owady... I zaczynają żyć własnym życiem. Zaplanowanym tematom dodają nowych znaczeń, inne pogłębiają, nierzadko z nimi polemizując.

Odległości między postaciami a niebem wypełniają bawne plamy kurtyn, skał, drzew... Kolory używane przez krakowskiego artystę są czyste, wyraźne, lśniące... Taka biel nawet nie chłodzi, wręcz mrozi (Piasek II). Kurtyna w Marionetkach II wydobywa całą obłudę zarówno pociągajacych za sznurki, jak i tych manipulowanych. Jesienne kłębiace się gałęzie pochmurnego drzewa – przytłaczają. Dlatego krąg ludzi poruszający się w jego cieniu nie może poza niego wyjść (Ciagła jesień II).

Wiele tematów i ujęć z barwnych i czarnych obrazów Grzegorza Steca powraca, ewoluuje, funkcjonuje na zasadzie cytatu.... Odsyła w stronę Biblii, mistrzów malarstwa, w stronę muzyki... by ułatwić powrót do kontemplacji sztuki Steca i zobaczyć więcej i zajrzeć w jej głębie. A znaków zapytania – choć ubywa – nadal jest wiele.

Beata Anna Symołon

Grzegorz Stec (ur. 1955, w Krakowie), absolwent krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Wybitny malarz, grafik, poeta. Autor dwu tomików poetyckich Nikt tu nie szuka odpowiedzi i Melencolia. Autor ponad 50 wystaw indywidualnych w kraju i za granicą. Od lat 90. wystawiał głównie w USA. W latach 1996-2002 był rezydentem The Society for Arts w Chicago, od 2008 prezentował swe obrazy w Nowym Jorku. Ostatnia wielka wystawa jego prac odbyła się jesienią 2009 r. w Fundacji Kościuszkowskiej w Nowym Jorku. Jego obrazy znajdują się w wielu galeriach i u prywatnych kolekcjonerów, przeważnie za granicą. Użyczał swoich obrazów na okładki książek, płyt i plakatów, m.in. dla VI Wielkanocnego Festiwalu Ludwika van Beethovena (2002). O twórczości Steca TVP nakręciła film Zadręcza mnie zapach czerni (1991, reż. Cezary Nowicki).

[i] Wszystkie cytaty pochodzą z wierszy Grzegorza Steca.

Katarzyna Hołda MADONNY

2011-11-23T15:09:00.000-08:00

W Otwartej Pracowni miał miejsce wernisaż prac Katarzyny Hołdy. Poniżej fotorelacja i kilka słów o obrazach, wypowiedzianych przez malarkę. Obszerny wywiad z artystką przeprowadziłem przed wystawą, a jego zapis znajduje się tutaj. Polecam!

"Ogród I" (fragment)

Malarka Katarzyna Hołda. Pisarz Jacek Hajduk

W tle obraz "Madonna z Papieżycą Joanna"

"Potrójna bogini księżyca:

Matka Ewa, Maria, Maria Magdalena"

Potrójna bogini księżyca. Matka-Ewa, Maria, Maria-Magdalena. Mamy tu do czynienia z archetypem trójcy bogiń, bogini w trzech aspektach: dziewicy, kobiety, staruchy. Jest to stara archetypiczna postać występująca w tradycji greckiej, a nawet wcześniej. Odwołując się do kultu księżyca, można przyjąć, że fazy życia tej bogini odpowiadają fazom księżyca. Dziewica to nów, kobieta to księżyc w pełni, a starucha to sierp. Każdej z tych postaci przypisany był kolor. Dziewicy - biały, kobiecie – czerwony i starusze - czarny. Trzymałam się tej kolorystyki. Ale wyszłam od tego, że zauważyłam, że Matka Boska także występuję w tym archetypie. Jest dziewicą ze Zwiastowania, potem jest kobietą-matką w scenach z dzieciątkiem i staruchą w scenach z Piety. Tu Matkę Boską ustawiłam jako jedną z trzech postaci z mitologii chrześcijańskiej, staruchą została Ewa, kobietą - Maria Magdalena. Ewa natomiast jest namalowana w sposób archaiczny. To bardzo stara postać, więc chciałam ją pokazać umownie, być może się inspirowałam sztuką egipską. Ona ma atrybut Ewy – jabłko – ale jest to też atrybut matki ziemi. Siedzi na tronie w kształcie łuku. Tron jest aluzją do tronu z Knosos, z wydłużonym oparciem. Uważało się, że tamten tron odwoływał się do tzw. góry kosmicznej. A to odwołanie z kolei do osi świata, pionu łączącego świat podziemny – zmarłych – ze światem żywych i z niebem. Czyli mamy łączność tych trzech światów, ale równocześnie łuk ten zastępuje mi aureolę. Maria Magdalena tradycyjnie może być przedstawiona w szatach lub bez – za to we włosienicy lub w akcie, z długimi włosami które przykrywają ją do stóp tak ściśle, że rysuje się pod nimi kształt jej nagiego ciała. Ja się odwołuję do tej drugiej opcji z drobną modyfikacją – zamiast włosienicy lub włosów do ziemi maluję ją nagą i owłosioną. Jednak chodzi tu o tę samą symbolikę związaną z włosami, czyli o tak zwaną „dzikość” w rozumieniu łączności z własną sferą instynktów. Uważa się, że Magdalena była prostytutką, ale istnieją też teorie, że była jedną z apostołek, ewangelistką, a wręcz żoną Chrystusa. Ja przyjmuję, że była ewangelistką. Przyjęłam ten fakt i na obrazie Magdalena trzyma w ręku zwój – umowne przedstawienie Ewangelii – który tutaj oznacza też szerzej tworzenie czegoś mocą swego umysłu. I tak Magdalena, z jednej strony „dzika” i wsłuchana we własne instynkty, z drugiej obdarzona twórczym intelektem staje się symbolem twórcy, procesów twórczych. Bo aby coś stworzyć trzeba mieć wyćwiczony umysł, ale zarazem słuchać instynktu, intuicji. Oczywiście Matka Boska występuje w aspekcie dziewicy na tym obrazie, jest w bieli. Nie odkrywam tu Ameryki. A w dłoni trzyma winogrona - symbol swojego syna.

"Ogród"

"Madonna, Czerwona Madonna, Czarna Madonna"

Katarzyna Hołda i autor tego bloga :)

"Madonna z sercem gorejącym"

Katarzyna Hołda i Ignacy Czwartos

"Zwiastowanie"

Zwiastowanie. Marię w scenie zwiastowania pokazuje się różnorako. Albo przerażoną, albo ufną, albo radosną w zależności od interpretacji artysty. Ja postanowiłam pokazać ją w momencie wyczekiwania, w chwili próby, pokazania odwagi, przyjęcia swojego przeznaczenia. Scena zwiastowania ma dla mnie bardziej uniwersalny wydźwięk. Ona nie dotyczy kobiety wyłącznie, lecz ogólnie człowieka w momencie, gdy staje przed fundamentalnym wyborem. Gdy zdany jest na to co będzie i nie ma już wpływu na sytuację, musi zaakceptować swoje przeznaczenie. Pokorne przyjęcie losu, w sytuacji, gdy nie ma się na to wpływu też wymaga pewnej odwagi. To chciałam pokazać. A jeśli chodzi o stronę formalną, chciałam tę postać namalować archaicznie, jak taki prastary bożek. By sobie siedziała i by ta lilia, która tu leży przywodziła na myśl ołtarzyk. Bożek drewniany sobie stoi, a kwiaty dookoła zostały położone przez wyznawców. Taka zabawa formalna. A teraz symbolika. Lilia, symbol niewinności Matki Boskiej, leży przy stopach, zwykle w zwiastowaniu trzyma ją anioł, ale ja nie chciałam tu wprowadzać anioła, nie był mi on do niczego potrzebny. I cóż. Lilia miała wyglądać na pozostawioną przez kogoś i miała też dopełniać kompozycji. To jest dla niej najlepsze miejsce. W scenach zwiastowania mamy też promień. Zwykle jest on skierowany w serce Matki Boskiej. Ja chciałam skierować promień w brzuch. Bo tam się to dziecko znajdowało, początkowo. (Uśmiech). I jeszcze kropelki krwi na liliach – moment utraty dziewictwa.

Csaba Nemes

2011-11-12T11:39:00.000-08:00

W 2006 roku na Węgrzech powtórzyła się historia. Doszło do zamieszek, które przypominały w klimacie wydarzenia z 1956 roku. Csaba Nemes, absolwent budapesztańskiej Akademii Sztuk Pięknych, zwrócił jednak uwagę tylko na wybrane aspekty tych historycznych zdarzeń. Jego zdaniem rozruchy były efektem wieloletniego braku zainteresowania Węgrów polityką, niechlubna spuścizna komunizmu. Csaba Nemes dziwi się też jak niewielki był oddźwięk tych manifestacji w sztuce. Dlatego powstaje seria 10 krótkich animowanych filmów pod wspólnym tytułem REMAKE (1956 rok w nowej odsłonie). Artysta wykorzystał prywatne nagrania uczestników zajść, a także obrazy pokazywane w telewizji, ale widziane z perspektywy ulicy i filmowane na gorąco. Praca była wystawiana w pawilonie węgierskim na Biennale w Wenecji, a także w MOCAKu. Poniżej słowa autora zaczerpnięte ze strony internetowej projektu:

To tell the truth, I was really stunned by the riots of the autumn of 2006. Not because I cannot accept that there can be unforeseen dramatic, tragicomical or even bizarre events during the historical evolution of a state. Rather because I had to face the fact, that we, the citizens of this country, carry along with us such a political, philosophical burden, filled with contradictions that still haven’t been pointed out nor solved. We have had enough of politics interfering with our intimate sphere, but the events tell us that we are too apolitical.

We turn our heads away too often...We don’t put any questions...Don’t fight for our rights...

Nevertheless in private or in pubs we do have an opinion. Still, we live our lives as it didn’t concern us what goes on in our surroundings. Now we can see the result of this.

Let us not be guilty of the same mistake again, let us face the facts, because the facts reflect what we are.

The demonstrators claimed to be making history. They never took notice of the fact that all what was happening was an embarrassing remake of the events that had occurred in 1956.

Ciąg dalszy...

CroDad & 100 Years po angielsku

2011-11-06T10:12:00.000-08:00

CroDad - Vocals

Jarek Meus - Guitar

Lukasz Łaba - Bass

Dominik Klimczak - Drums

The band which consists of an American and three Poles started playing concerts in Krakow in 2004. The first gig was at Kawiarnia Naukowa. The original line up included Łukasz and Dominik as well as another founding member Krzysiek Łochowicz. CroDad, Łochowicz and Łaba worked on the arrangements of the songs for 2 years before a single concert was performed. The music includes unusual changes in time signatures etc. A lot of the songs come from earlier CroDad project from his American bands "IMC" and "Poor Jenny", and the "Liquid Clarks" as well as from his first Polish band "Sexy People" as well as a number of originals. The band has had many member changes, but the Łaba/Klimczak rhythm section has always remained the same and Jarek Meus has been on guitar for over two years. The band has even performed with as many as 9 members including flute and bag pipes.

The live show has been called a theatrical performance by many but also allows the band to improvise and take the music in any direction at any given moment. No one knows what to expect, audience and members of the band alike. It is always dynamic and always different.

The band has recorded three E.P.s (short records)

1) CroDad & 100 Years

2) Acousto

3) Electro

CroDad has performed many concerts in Krakow as well as two concerts at the legendary Muzyczna Owczarnia in Jaworki and Stary Mury in Chrzanow and appeared on Radio Krakow, Radio Plus, Radio Alfa, as well as Muzzowizja TV.

Legendarny występ na SCENIE TĘCZA.

Taśma magnetyczna - nośnik sztuk

2011-11-03T10:46:00.000-07:00

Marcin Mierzicki i Martin Rille tworzą obiekty powiązane z dźwiękiem. Dwie skrajnie różne prace wykorzystują ten sam budulec - taśmę magnetyczną.

MARCIN MIERZICKI - HIGH DEFINITION:

Marcin Mierzicki. Urodzony w 1973 r. Absolwent Wydziału Malarstwa i Rzeżby ASP we Wrocławiu. Dyplom z malarstwa 2001 r. Zajmuje się malarstwem, wideo, tworzy instalacje i obiekty z wykorzystaniem dźwięku. Realizuje projekty, które w swojej strukturze prowokują interaktywność i są oparte na działaniach w procesie. Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego 2006 r. i 2011 r.

MARTIN RILLE - AUDIOSKIN:

W projekcie "coded sensation" wykorzystano nośnik w postaci tlenku chromu, którym pokryto tkaninę. Przy pomocy głowic możliwe jest odtworzenie dźwięków z warstwy magnetycznej.

Coded Sensation by Martin Rille

CODED SENSATION from martinrille.com

MARTIN RILLE

born 1982 in Stuttgart / Germany, lives and works in Vienna.

Jan Mioduszewski i meble

2011-10-31T12:27:00.001-07:00

Jan Mioduszewski ( 1974 )

Od 2002 r. wszystkie wystąpienia sygnuje FABRYKA MEBLI. Projekt Fabryka Mebli zespala malarstwo, fotografię, instalacje i performance (wg. własnej definicji autora still performance) . Realizacje malarskie to obrazy - meble. W twórczości porusza problemy iluzji i mimetyzmu. „W realizowanym od 2002 roku projekcie Fabryka Mebli wprowadza malarstwo w interakcje z rzeczywistością. (...) Maluje iluzjonistyczne przedmioty organizujące naszą codzienność" (Tekstylia bis, Słownik młodej polskiej kultury, korporacja halart 2006). W nieruchomych performance używa malowanych kostiumów. Wyróżniony w konkursie malarskim Bielska Jesień w 2005. Pracuje na Wydziale Malarstwa warszawskiej ASP w Pracowni Wiedzy o Działaniach i Strukturach Wizualnych prowadzonej przez prof. Jacka Dyrzyńskiego. Od 2009 roku współtworzy galerię 2.0 mieszczącą się na strychu Pałacu Raczyńskich w warszawskiej ASP (www.galeriadwazero.blogspot.com). Współpracuje z galerią loka130 (www.lokal30.pl). Wystawa w BWA Galerii Sanockiej wydobywa wątki metamalarskie w twórczości Jana Mioduszewskiego. Od 2002 roku artysta całe swoje zainteresowanie poświęca meblom, działając pod szyldem Fabryka Mebli. Ten absurdalny gest i rodzaj upartego ograniczenia domaga się interpretacji. Dlaczego malarz utożsamia malarstwo z przedmiotem? Jednym z tropów interpretacyjnych jest potraktowanie obrazu-mebla jako maski. Maski malarstwa i naszych wyobrażeń o malarstwie. Wydaje się, że gra którą proponuje artysta jest grą przesunięć. Na wystawie w sanockim BWA obejrzymy sztalugę i paletę zamiast obrazu oraz stołek z pracowni zamiast modelki. Mioduszewski skupia się na przedmiotach stanowiących wyposażenie atelier. Wypowiada się o malarstwie poprzez malarskie utensylia. Wątek obrazów o obrazach stale towarzyszy poszukiwaniom artystycznym. Ta wystawa pokazuje, że jest to wątek istotny w pracy warszawskiego artysty. (Tekst i zdjęcia pochodzą z materiałów wystawowych BWA GALERII SANOCKIEJ) Podziękowania dla Tomka Mistaka.

http://artycok.tv/lang/en-us/8405/jan-mioduszewski

MEAM współczesna sztuka figuratywna

2011-10-28T11:24:00.000-07:00

Wystawa w barcelońskim Europejskim Muzeum Sztuki Współczesnej MEAM jest opowieścią o nowoczesnym człowieku. Widzimy obrazy czasu teraźniejszego, powstałe po roku 2000, gdzie artysta działa li i jedynie na potrzeby chwili. Tak to opisali kuratorzy:

"Czymś, co współczesny człowiek utracił bezpowrotnie jest pragnienie trwałości. Jego prace nie aspirują już to tego, by przetrwać wieki, lecz zwyczajnie wypełnić małą, ograniczoną, ulotną wizję chwili obecnej. Współczesny człowiek - zbyt pochłonięty sobą - nie rozumie znaczenia słowa wieczność. Chce sam osobiście wyczerpać wszystkie kreatywne możliwości, które kiedyś wypracowywano przez wieki; sam chce poczuć splendor, który kiedyś przysługiwał twórcy dopiero po śmierci. " (z tekstu wprowadzającego do wystawy)

W 2005 roku powstała "Fundacio de les Arts i els Artistes", której zadaniem była promocja współczesnego malarstwa figuratywnego. Każdego roku rozpisuje się konkurs, który przyciąga artystów z wielu krajów. Zgłaszane są obrazy i rzeźby o tematyce figuratywnej. Wiele zależy od samych artystów, bo zarówno kierunki jak i samo istnienie fundacji (niezależnej instytucji) warunkują sami twórcy. Nadrzędnym celem działalności ma być wpieranie sztuki wizualnej w tradycyjnym rozumieniu, bez uciekania się do eksperymentu dla samego eksperymentu. To ma być sztuka bezpośrednia, ekspresyjna, totalna, realna, inteligentna i opowiadająca o człowieku - to najważniejsze. To bardzo humanistyczna wystawa. Przedstawiam zaledwie wycinek. Warto pojechać do Barcelony i zobaczyć na własne oczy.

Eloy Morales Ramiro "La pintura en mi cabeza"

Carlos Saura Riaza "Porvenir"

Miguel Castillo Onante "Cita a las dos"

Moran "Parce que je reve, je ne suis pas"

Jordi Diaz Alama "05:00 am" (fragment)

Soledad Fernandez "Tarde quebrada"

Andres Lasanta Jimeno "Nonato"

Edgar Mendoza Mancillas "La Merienda"

Miguel Angel Moya "Retratos (poliptico)

Gerard Mas Pujolras "Antroporcino"

Francisco Carrillo Cruz "Alberto en reposo" (fragment)

Manuel Hurtado Mateo "Salve Regina"

Javier Torices "De paso"

Manuel Paez Alvarez "La visita"

Enrique Collar "Lila"

Grzegorz Gwiazda "Behold the man"

Jordi Diaz Alama "Paty, quiere y no puede"

Lorenzo Fernandez "Memento mori"

Kike Meana "Ramona" i "Metamorfosis con robo de mi hijo"

Jose Manuel Belmonte Cortes "Hombre Pajaro"

UNITRA Prodiż

2011-10-23T13:29:00.000-07:00

Znany m. in. z zespołu Południca Ludwik Zamenhof przedstawia kolejny projekt. UNITRA Prodiż. Projekt opiera się na melanżu starych sprzęgów radiowych, poklejonych i dodatkowo samplowanych. Nowatorskie dźwięki i bardzo ciekawe tematy rytmiczne. Gorąco polecam.

Do kupienia i posłuchania: http://www.lastfm.pl/music/Ludwik+Zamenhof/Unitra

Ludwik Zamenhof - muzyka, komputery, live loops, radio
Wujo - wokale i harmonijka ustna
Tm0026 - wokale i cajon,
Michałek - fortepian i klarnet
Dragosz - wizualizacje

Galeria EL w kościele

2011-10-23T09:31:00.000-07:00

Tegoroczny 26. Salon Elbląski w Centrum Sztuki Galeria EL (dawny kościół p.w. NMP) to bardzo ważna instytucja skupiająca twórców z regionu. Raz na dwa lata następuje prezentacja prac, a tym samym wymiana myśli artystycznej. Eklektyzm stylów i różnorodność prądów pozwalają śledzić dokonującą się ewolucję. A przestrzeń wystawiennicza imponuje, taka agnostyczna "msza" za sztukę!

Margarita Wójcik

Zbigniew Chrostek

Paweł Nieczuja-Ostrowski

Dariusz Liszewski

Margarita Wójcik

Roma Jaruszewska

Kinga Kosacz

Jacek Albrecht

Benedykt Kroplewski

Iwona Dombek-Rybczyńska

Paweł Konopka

Andrzej Różycki - W hołdzie śp. fotografii analogowej 2009

2011-10-16T13:34:00.001-07:00

Wawrzyniec Stefański - W świecie fantazji

2011-10-16T12:50:00.000-07:00

Wawrzyniec Stefański, z wykształcenia architekt, wierny Concept Artowi. Studiował na wydziale Architektury i Urbanistyki Politechniki Krakowskiej (2003-2008), także w Paryżu, a wcześniej "kształtował" swoją kreskę w Studium Rysunku przy ul. Koletek. Zajmuje się grafiką. Przedstawiam jego projekt w ramach studia MADWAND, film o Dedalu i Ikarze w klimacie steampunka (żółwik, szelki, ściana i scenografia do filmu) oraz trailer z gry, nad którą pracuje obecnie - Grimlands firmy Gamigo. Bardzo ciekawa kreska i interesujące prace. Gorąco polecam.

Zbigniew Smoliński

2011-08-09T08:54:00.000-07:00

Zbigniew Smoliński - absolwentem Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Gdańsku. Studia ukończył dyplomem w pracowni prof. Władysława Jackiewicza (malarstwo i grafika). Uprawia malarstwo sztalugowe, rysunek, pastel suchy, pastel olejny, collage, grafikę warsztatową, grafikę użytkową, fotografię.

Znalazłem wywiad z artystą, którego wymowny fragment przytaczam niżej...

W pana malarstwie dużą rolę odgrywa tzw. kontrapunkt, można odnaleźć sąsiadujące z sobą przeciwne strony życia: na jednym obrazie jest zarysowana afirmacja życia w towarzystwie zmetaforyzowanej śmierci. Dlaczego tak często sięga pan po ten smutny motyw?

- Tak, nie unikam mówienia o chwili, która czeka każdego z nas. W grudziądzkim muzeum znajduje się mój obraz zatytułowany „Koniec”... Ciągle noszę w sobie kilka wersów z Pisma Świętego: „To, co było, jest tym, co będzie, a to, co się stało, jest tym, co znowu się stanie”. Każdego dnia przed snem powinniśmy uświadomić sobie, że już nie ma w nas, na zawsze, jednego dnia. Przemijanie to odgłos pięści uderzających w żelazną bramę ciemności.

Stanisław Raginiak, fragment wywiadu z Ilustrowanego Kuriera Polski

zamieszczonego w artykule „Grudziądzcy twórcy”, 1995 r

Budynek Fundacji Joan Miró

2011-08-09T08:19:00.001-07:00

Fundació Joan Miró ma swoją siedzibę w fenomenalnym kompleksie zbudowanym w PARKU MONTJUÏC w Barcelonie. Autorem koncepcji architektonicznej jest Josep Lluís Sert - przyjaciel Joan Miró. Znany malarz postanowił przekazać swoje prace miastu i z tego powodu pod koniec lat 60. założono fundację, która miała opiekować się jego dorobkiem. Dziś planowane wówczas muzeum istnieje w całej okazałości, a nawet zostało rozbudowane i rozwija działalność. Budynek spełnia wymogi architektury racjonalistycznej, obok wielu pomieszczeń wystawienniczych posiada dodatkowo malowniczy, śródziemnomorski taras ozdobiony rzeźbami mistrza, o czym można się przekonać poniżej.

Anna Karpowicz - Westner

2011-08-08T03:00:00.000-07:00

Anna Karpowicz - Westner (uznana krakowska malarka, dyplom w pracowni prof. Jana Szancenbacha w krakowskiej ASP) opowiedziała mi o swojej pracy twórczej. To spotkanie było niezwykłe. Rozmowa toczyła się w ciepłej atmosferze i pozwoliła mi dostrzec znaki szczególne pędzla malarki, a następnie zrozumieć ich genezę. Tak oto wyłania się obraz fascynującej sztuki wizualnej....

W malarstwie Anny Karpowicz - Westner liczy się nastrój, tak jak w muzyce. Kompozycje to niespieszne, klimatyczne obrazy, nacechowane ulotnymi emocjami, oniryczne i spokojne, zaciekawiające i pulsujące rytmem życia, prawie zawsze występują postacie ludzkie, a przede wszystkim obecna jest wszechogarniająca tajemnica. W odbiorcy rodzi to emocje i taki jest nadrzędny cel.

Każde dzieło stanowi zamkniętą całość. Elementów jest dużo, jest gęsto i intensywnie, szczegółowo. Tło, wielokroć detale krajobrazu korespondują z postaciami na pierwszym planie. W jednej tonacji, aby było płynnie, i dalej następuje przełamanie - kontrast barwny. Pojawia się obiekt o intensywnych barwach już z innej palety. Ma przyciągać uwagę, nakarmić wyobraźnię widza, to widz sobie dopowie dlaczego ten detal się wyróżnia i wytłumaczy to sobie po swojemu.

W obrazach Anny Karpowicz - Westner pobrzmiewają echa ekspresjonizmu i szkoły tradycyjnej. Malarka nie skandalizuje, lecz oddaje należną cześć uznanym malarzom nurtu realistycznego. Jednak płótna to mało krakowskie, a już bardziej w stylu hiszpańskim a la Celso Lagar.

W twórczości malarki wyraźnie zarysowują się kręgi tematyczne. Cykl pierwszy - "Góra i winnice" - to obrazy z górą w tle - prawdziwy krajobraz widziany z okna artystki. Dominująca w dali czarodziejska góra, jak nic budzi skojarzenie z powieścią Tomasza Manna. Mamy tutaj bowiem górę, ale dopiero na drugim planie. Na pierwszym - studium postaci wyrwanej z codzienności, psychologia człowieka, czas melancholii, listy i kobiece tęsknoty, a w konsekwencji alegoria życia i jego sensu.

Czerwona sukienka, 80 x 100 cm

Dziewczyna z listem, 80 x 100 cm

Sjesta w zieleni, 95 x 85 cm

Pożegnanie góry, 60 x 60 cm

Obrazy z cyklu "Podróże":

Dwie sroki, 75 x 85 cm

Leonora, 90 x 80 cm

Dziewczyna ze szpakiem, 85 x 75 cm

Cykl "Zima w Szczebrzeszynie i inne zimy":

Zima w Szczebrzeszynie, 80 x 100 cm

Zimowe spotkanie, 75 x 85 cm

Zima – odwiedziny, 65 x 55 cm

Zimowa sjesta, 75 x 85 cm

Cykl "Sekrety miasta":

Dziewczyna z trąbką, 85 x 75 cm

Sekretne listy, 85 x 75 cm

Na balkonie, 24 x 33 cm

Obrazy z cyklu "Castillos". Inspirowane zamkami hiszpańskimi w Jadraque, Molina de Aragón, Peñafiel.

Castillos – Sjesta, 100 x 115 cm

Castillos – Spotkanie, 55 x 46 cm

Castillos – Malarka, 120 x 130 cm

Castillos – Leżąca, 50 x 70 cm

Cykl "W pracowni". Na jednym z obrazów pojawia się modelka, która aktywnie uczestniczy w procesie twórczym. Motyw często występujący to obraz w obrazie. A na płótnie "Jasna pracownia" widzimy pracownię Olgi Boznańskiej przy ulicy Piłsudskiego, w której tworzyła Anna Karpowicz - Westner.

Przy oknie, 95 x 85 cm

Malarz i malarka, pamięci R Margritte, 85 x 75 cm

Jasna pracownia, 90 x 80 cm

Malarka w żółtej sukience, 55 x 46 cm

MACBA - Richard Meier projektuje dla Barcelony

2011-08-07T12:30:00.000-07:00

Richard Meier iThomas Phifer są autorami projektu Muzeum Sztuki Współczesnej w Barcelonie (Museu d'Art Contemporani de Barcelona albo MACBA). Imponująca bryła budynku przełamuje wygląd okolicy - dzielnicy El Raval - zabudowanej głównie kamienicami średniowiecznymi, obecnie zamieszkiwanymi przez imigrantów. Powstanie Muzeum zmieniło charakter tego fragmentu miasta, zmniejszyła się przestępczość, tu i ówdzie pojawiła się sztuka.

Budynek MACBA jest projektem charakterystycznym dla Richarda Meiera. Obfitują biele kontrastujące z cieniami, kąty proste, czasem przełamane krągłościami. Po jednej stronie przestrzeń wnętrza otwiera się na miasto (szklana fasada), z drugiej mamy sale wystaw, a piętra łączy pochylnia, będąca punktem odniesienia dla całości.

Piękna architektura i odważnie umiejscowiona. Polecam.

Modraszek Kolektyw w muzeum

2011-06-05T04:48:00.000-07:00

http://modraszekkolektyw.blogspot.com/

Cecylia Malik i Wanda Michalak ARBOPHILIA

2011-05-11T08:34:00.000-07:00

(Przemiany) Katarzyny Karpowicz

2011-05-08T02:22:00.000-07:00

Przemiany

Interesuje mnie to, co dzieje się z człowiekiem w trakcie i po życiu. Proces przemian, jakie zachodzą wokół nas i w nas samych jest fascynującym spektaklem. Przemienia się świat wokół i sama w sobie osoba przemienia się, zarówno w świecie realnym - fizycznym, jak i nierealnym - sennym i transcendentnym, duchowym.
W życiu często dążymy do przemiany. Walczymy o zmianę "na korzyść" - dla siebie lub innych. Wierzę w przemianę pośmiertną, w której nasza żywotna energia przeobraża się w coś nieodgadnionego.

Moja kolejna wystawa, w galerii BWA w Zamościu będzie prezentować prace z dwóch, prowadzonych równolegle, cykli malarskich. Są to "Baseny" i "Sny". "Baseny" to temat bardzo dla mnie ważny. Basen to miejsce w którym ja sama, pływając, przemieniam się. Odcięcie od świata zewnętrznego, kojący chłód wody, bezpieczny prostokąt błękitnej tafli, regularny rytm odbić od brzegów pomagają w przemianie. Staję się wtedy spokojniejsza, wyciszona. Moje myśli zanurzają się wraz ze mną, prawie na dno basenu - klarują się, porządkują, redukują, przestają ciążyć.

"Baseny" które przedstawiam są jak ze snów, nierealne, wymyślone,całkowicie moje - wewnętrzne. Przemiany trwają nieustannie. Na przestrzeni lat każdy z nich jest inny, wypełnia go inna atmosfera, dotyczy czego innego. Przemiany są ledwo zauważalne, ale czujny obserwator z pewnością wychwyci te momenty. Pływak zanurzony w wodzie nagle wznosi się i zawisa nad basenem. To zdaje się być sceną jak ze snu, ale dla mnie jest całkiem realne. Przy basenach myślę o przemianie jako o części życia. Myślę o momencie, w którym bliska, pełna życia, wypełniona energią własnych spraw osoba nagle przestaje istnieć. Znika, umierając.

Jak wielu przede mną, rozmyślam. Co wtedy następuje? Jaka przemiana?

Ktoś podpowie:"tej osoby nie ma i nie będzie", inny :"jest w naszych sercach", kolejny: "jest nieśmiertelność" itd. Zastanawiam się. Maluję baseny albo raczej: baseny malują mi się same. Podpowiada mi je malarski instynkt. Pływak wznosi się nad wodą i jego postać przemienia się. Nad basenem pojawia się coś na niebie - czy to przed chwilą nie był człowiek? Te chmury, graficzne, dziwne, podłużne zobaczyłam któregoś razu na niebie nad krakowskim Salwatorem, gdy odwiedzałam grób ojca, malarza. Może to właśnie on, przemieniony Sławomir Karpowicz coś mi znów podpowiedział.

Przemienione życie toczy się we śnie. Wszystko wtedy jest możliwe. Wtedy przemieniam się w inne postacie, a moje lęki, problemy, doświadczenia, uczucia także ulegają przemianie i przychodzą do mnie we śnie, często nierozpoznane. Sny zimowe, człowiek i czarny kot, dziewczyna z górą. Postaciom towarzyszy przeznaczenie - nie poznane, cicho i spokojnie drzemiące u ich boku. Zdaje mi się, że w ten sposób żyje człowiek z konieczności pogodzony z nieuniknionym losem, który kiedyś będzie można zapisać jako dokonany. Groźne zwierzę, dzikie, ale calkiem oswojone może być odczytywane równie dobrze jako stróż, opiekun, przewodnik. Czuwająca i chroniąca opatrzność.

Maluję intuicyjnie. Bez premedytacji. Dopiero w trakcie malowania interpretuję znaczenia, łączę je z moimi przemyśleniami. Wiem, że każda zmiana we mnie zostawi ślad na płótnie. Przemiany są nieuniknione.

Katarzyna Karpowicz

Women in Art

2011-02-22T10:14:00.000-08:00

Women in Art by Philip Scott Johnson from Bruce Livingstone on Vimeo.

Anna Niesterowicz NIEGRZECZNE

2011-02-05T08:53:00.000-08:00

Anna Niesterowicz znana m.in. z prac wideo:

- "07 zgłoś się" (film oparty na wyciętych dialogach ze znanego serialu, dekonstuujący zachowania i język ukazany w serialu)

- "Nieprawdziwy zamek" (o biurokratycznej stronie CSW Zamek Ujazdowski)

- "Do ostatniej krwi" - (nagranie własnego stosunku seksualnego, w czasie którego polała się krew - z nosa)

...pokazała cykl w ramach wystawy NIEGRZECZNE.(Bunkier Sztuki). Prace ukazują kobiety w sytuacji opresyjnej, broniące się przed stereotypem, buntujące się przeciwko zastanym normom, świadome nieuchronności kary.

Władysław Bartek Talarczyk

2011-01-30T05:35:00.000-08:00

Do 30 stycznia br. w Galerii Centrum (budynek C) Nowohuckiego Centrum Kultury prezentowana jest wystawa malarstwa Władysława Bartka Talarczyka.

Konkret abstrakcji i ulotność realizmu

W ponad trzydziestoletnim dorobku twórczym Władysława Bartka Talarczyka przeplatają się równolegle dwa kierunki, które studiował na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych: tkaninę (w pracowni prof. Stefana Gałkowskiego) i malarstwo (w pracowni prof. Włodzimierza Buczka). Obydwoma artysta zdaje się być zafascynowany, obydwa odkrywają przed nim ciągle ogromne przestrzenie artystycznych poszukiwań, w obu jest jeszcze niespełniony. Jest i trzecia sfera, która spaja prywatne dokonania Talarczyka – jego praca z osobami starszymi w ramach terapii przez sztukę. W kilku krakowskich dziennych ośrodkach uczy malarstwa, wykonywania tkanin, które sam projektuje i tworzy klimat pracy twórczej, w którym uczniowie mogą się rozwijać. O wzajemnym zafascynowaniu i rzetelnej współpracy najlepiej świadczą wystawy – mistrza i jego uczniów – wolne od naśladownictwa, zachowujące równowagę proporcji.

Tkanina i malarstwo. Nowohucka wystawa - prezentująca obrazy abstrakcyjne i realistyczne - tak naprawdę opowiada o obu kierunkach. Twórca tkanin mocno osadził się w myśleniu Talarczyka. Barwy czyste, nasycone, często podstawowe, zestawione kontrastowo obok siebie przy zachowaniu perspektywy – wyglądają jak nici wiedzione wielowątkowo i równolegle z dołu do góry pracy. Duże powierzchnie szafirów, czerwieni, żółci... nierozerwalnie kojarzą się z tkaninami ułożonymi przez twórcę martwych natur. Abstrakcję wspiera konkret – fragmenty płócien o wyrazistym splocie – poprzedzierane, ponacinane, spod których, niczym krew, przenika karmin tła. Wreszcie faktury w dole obrazów. Wypracowane w każdym detalu. Czasami tworzące skomplikowane siatki zgeometyzowanych struktur. Innym razem wystukany szpachlą niespokojny rytm. To połowa wiedzy o obrazach abstrakcyjnych. Za drugą kryją się dokonania malarza niezwykle subtelnego i wrażliwego. Mocne kolory są delikatne. Jakby przezroczyste. Dzięki laserunkom rozświetlają obraz do granicy, za którą mogłoby być już tylko rzeczywiste źródło światła. Wszechobecna biel tworząca na każdym obrazie niekończące się narracje. Biel, która jako kolor i jako cytat – uskrzydla. Powierzchnie, przedmioty, drabiny, zasłony, skrzydła... Pracy z pogranicza abstrakcji i figuratywności (pochód) lekkości dodaje powietrze – kłębiące się chmury i falowanie na wietrze czerwonych feretronów. Ruch powietrza porywa je ku górze, strzępi rogi materii, wysubtelnia kolor, spaja mocno osadzony w pejzażu dół z niespokojną górą obrazu.

Prace realistyczne wyrosły z ducha muzyki. Uwagę przykuwa najbardziej baśniowość przedstawionego świata. Postacie stylizowane, tajemnicze, z pogranicza dzieciństwa i dojrzałości. Anioły wszędzie czujące się jak u siebie. Postacie dziecięce wpatrzone ogromnymi jasnobłękitnymi oczyma w widza. Jedne i drugie przemierzają przestrzenie prawie teatralne i sielskie krajobrazy. Zastygają w codzienności z kotem, psem, ptakami, pejzażem. Ten świat jest pastelowy. Ciekawie. W tle znane z abstrakcji barwy, których pierwszy plan zdominowała miękka biel otulająca wszystko niczym woal. Nowa jest tylko pełna gama zieleni. Równie delikatny jest krajobraz – leciutkie chmurki, tonalnie przenikające kolory popołudniowego nieba, wijąca się ścieżka, która ginie na linii pagórkowatego horyzontu.

Intrygują formy zaprezentowanych przez Talarczyka obrazów. Dyptyki, tryptyki, poliptyki. W dorobku artysty wiele jest prac dużych, prawie klasycznych tryptyków z zachowaną pośrodku obrazu osią symetrii. Na nowohuckiej wystawie tryptyki są pozorne. Podniesiona środkowa część ramy i spójna kompozycja. Obrazowi anioła towarzyszą cztery małe ikonki zwierząt. Warto skupić się na dyptyku z centralnie umieszczoną kapliczką. Po obu stronach niby tak sama historia. Kapliczka, wijąca się droga, góry w tle. Ale już w punkcie wyjścia wędrowcowi towarzyszą różni święci. Dalej inna barwa i materia drogi. Wreszcie niebo: pogodne nad słoneczną ścieżką i burzowe nad czerwonym dywanem. I widz zakotwiczony na stałe w punkcie wyjścia.

W wielu analizach dorobku Talarczyka pojawiają się odniesienia do malarstwa Tadeusza Brzozowskiego, Tadeusza Makowskiego i Witolda Wojtkiewicza. Trop tyle ciekawy, co – po prześledzeniu - zaskakujący. Bowiem nawiązań krakowskiego malarza do dorobku poprzedników należy upatrywać na etapie źródeł, a nie rozwiązań formalnych, nie wspominając nawet o współzależnościach. Talarczyk – podobnie jak Brzozowski - uprawia malarstwo i tkaninę. Doświadczenie z materią nie pozostaje bez przeniesień na sposób traktowania płaszczyzn malarskich, ale każdy z nich wykorzystuje inaczej ich układ, fakturę, ruch, stosuje kolorystykę o innej barwie i nasyceniu. Podobnie z Makowskim. Uproszczone postaci dzieci, ale u obu inaczej i w rysunku, i barwie; kilka postaci Makowskiego i zazwyczaj pojedyncze Talarczyka. Zupełnie inaczej niż paryski artysta krakowski traktuje tło. Gdy u Makowskiego jest nim zazwyczaj pozbawione perspektywy wnętrze pokoju lub pejzaż ze sztafażem w duchu naiwnego realizmu, krakowski malarz tło nasyca powietrzem, wprowadza ruch i perspektywę. I wreszcie Wojtkiewicz. Podobne, czy nawet te same przedmioty i detale, jak powracająca karuzela. Jednak gdy na Wojtkiewiczowski świat dziecięcych zabaw pada cień egzystencjalnych doświadczeń i wszechobecne poczucie klęski, u Talarczyka karuzela jest po prostu zabawką, może tylko bardziej wyśnioną niż realną. A dzieci są - na tym etapie życia i pracy – doświadczeniem codzienności. Gdy ona odejdzie definitywnie w przeszłość, może zmianie ulegną także pierwszoplanowe postacie obrazów Talarczyka...

tekst: Beata Anna Symołon

Chlanda, Czwartos, Lutyński, Gulis

2011-01-28T12:06:00.000-08:00

W tym tygodniu miał miejsce nietypowy pokaz w pracowni artystycznej przy ul. Legionów Piłsudskiego 17.(Kraków). W mieszkaniu przekształconym na przestrzeń twórczą swoje pracę zaprezentowała grupa czterech znanych krakowskich artystów wizualnych.

Marek Chlanda – rysownik, rzeźbiarz, performer, laureat prestiżowej Nagrody Fundacji Nowosielskich.

Ignacy Czwartos – malarz i rysownik, współzałożyciel Otwartej Pracowni.

Piotr Lutyński – artysta wędrujący, malarz, performer, twórca instalacji, pomysłodawca Artbusu KR 736EJ, stacjonującego obecnie na Zabłociu przy Fabryce.

Marcin Gulis – fotografik.

Artyści swój pokaz traktują jako imprezę o charakterze drzwi otwartych, niekoniecznie jest to wernisaż. Chodzi o nawiązanie kontaktu z pojedynczym odbiorcą, który rzeczywiście jest zainteresowany tematem. Jest tu czas na rozmowy o sztuce, a nie ma go dla anonimowego widza jak to się dzieje w tradycyjnej galerii sztuki. W pracowni planowane są kolejne pokazy, nie tylko prac własnych, ale także prac osób zaproszonych. Ciekawy pomysł!

Grzegorz Ziemiański o Nowej Hucie

2011-01-23T14:36:00.001-08:00

A dziś fotografik i fotoreporter Grzegorz Ziemiański opowiada o swojej fascynacji Nową Hutą:

Fotografia u mnie tak na prawdę zaczęła się jakieś 10 lat temu. Mniej więcej wtedy, gdy całe śródmieście Krakowa zbliżało się do punktu kulminacyjnego w swoim stereotypie "morderczej Nowej Huty". Sięgając daleko wstecz, jak każdy dzieciak urodzony i wychowany w Nowej Hucie przesiadywałem na podwórkach, kopałem w piłkę, odkrywałem coraz dalsze (głębsze i wyższe także) zakątki mojej okolicy. Oprócz zwykłych zaczepek nigdy nic się tak na prawdę nie działo. Nikt nikomu kosy pod żebro nie pchał. Jeśli już były jakieś bójki to zawsze honorowo, na pięści, do pierwszej krwi. Dostałeś w twarz i sprawa była raz na zawsze zakończona. Dawny stereotyp z czasów brygad Służby Polsce był ledwie wygodnym hasełkiem, aby coś o Nowej Hucie napisać. Wydarzyły się nieszczęścia i jak hieny pojawiły się media. Przodowała w tym chyba "Uwaga!" TVNu. Regularnie ekipy filmowe przyjeżdżały do nas szukając tanich sensacji i z wyolbrzymionych statystyk policyjnych czyniąc temat przewodni swojej ramówki. Skoro największy zaklinacz narodu - szklany ekran - twierdził, że w Hucie jest najgorszy element, to społeczeństwo łatwo powróciło do haseł znanych z lat pięćdziesiątych. Pamiętam do dziś film dokumentalny z 1997r pt. "Starsza siostra Krakowa" gdzie w 18 minucie i 40 sekundzie pan około czterdziestu lat w prochowcu, owinięty szalem, w ręku błyskający na pokaz jakimś tomikiem poezji uwłacza Hucie i jej mieszkańcom twierdząc, że powinno się ją "zrównać z powierzchnią, a na odzyskanej ziemi zasadzić lasy i przedłużyć Puszczę Niepołomicką". Od tego czasu tak dla mnie właśnie jawi się rdzenny mieszkaniec Krakowa-Śródmieścia. "Ą-Ę", muchy w nosie z wiedzą otaczającego go świata zaczerpniętą tylko ze stron prasy codziennej czytanej w zaciszu Noworola z widoczkiem na Mariacki.

Po tym przydługim wstępie, gdzie nakreśliłem ogólny dla mnie wówczas stan emocjonalny przejdę może do fotografii.

W pewnym momencie postanowiłem sprzedać co miałem wartościowego i kupić sobie dobry aparat. Nie wiem skąd się wziął ten impuls. Mama twierdzi, że we mnie jest jakaś "dusza artysty" i zamiłowanie do radykalnych decyzji. Zatem kupiłem ten aparat i zacząłem fotografować. Oczywiście, że ze względu na to, co wszyscy dookoła twierdzili fotografowałem w kontrze do powszechnej opinii. Ja widziałem Nową Hutę piękną. Widziałem w niej wspaniałych ludzi i cudowne miejsca. Moje zdjęcia trywialne i proste powoli zaczynały się podobać. To tu, to tam ktoś pisał, że jest dobrze, żebym dalej pracował i coś z tego będzie. W dwa lata po zakończeniu studiów nadszedł czas podjęcia decyzji. Fotografia z hobby stawała się powoli moją obsesją. Porzuciłem dotychczasową pracę, gdzie dzielnie uczestniczyłem w "wyścigu szczurów", będąc wyżymanym w jednej z krakowskich agencji aktorsko-reklamowych w dość kabaretowy sposób (i już wszyscy wiedzą o kim mówię, ale reklamy im nie będę robił) i zatrudniłem się w laboratorium fotograficznym. Równocześnie zacząłem studium podyplomowe z fotografii na Politechnice Krakowskiej gdzie wykładał im.in Zbigniew Łagocki. Co się działo dalej - jest mi ciężko już porządkować chronologicznie, bo to było, jednym słowem, szaleństwo. Wspólnie z ówczesnym nowohuckim aktywistą, Maćkiem Twarogiem, stworzyliśmy najdynamiczniejszy portal nowohucki - Nowa Huta Non Stop. Rzeczywiście było "non stop" - po pracy leciałem, trzaskałem foty, na następny dzień wywoływałem, skanowałem i wysyłałem, a zaraz potem ludzie czytali. Wystartowałem wtedy też z pierwszym nowohuckim fotoblogiem. Nikt nie prowadził wówczas fotobloga, który na prawdę byłby poświęcony tylko tej dzielnicy. Maciek jako radny ciągle walczył o Hutę w magistracie - ja "łoiłem" na ulicy. Był to czas nowohuckich festiwali filmowych, święta Kopca Wandy, otwarcia i prężnego działania 1949 Club i wielu, wielu innych. Pojawiły się też moje wystawy, wygrałem kilka większych krakowskich konkursów fotograficznych i dostałem stypendium na Akademii Fotografii w Krakowie, gdzie rozpocząłem studia.

W czasie AF szaleństwo trwało nadal. Portal Nowa Huta Non Stop zakończył swoją działalność, ale ja znalazłem się na etacie w Dzienniku Polskim. Moim bezpośrednim przełożonym był Maciek Kwaśniewski - fan Nowej Huty. Znów z aparatem u szyi godziłem czas pomiędzy studiami i pracą fotoreportera. Po codziennych śródmiejskich "obsługach" starałem się jeszcze szukać czegoś "u siebie". Odwiedzałem ośrodki kultury, placówki edukacyjne, muzea, kluby i robiłem zdjęcia, a potem namawiałem przełożonego, żeby upchnął choćby z krótkim tekstem. Często się udawało i ludzie znów czytali.

Niedawno udało mi się dostać na warsztaty do londyńskiej Magnum Photos. Do kwalifikacji wysyłałem oczywiście zdjęcia z Nowej Huty. Nawiązałem kilka fajnych znajomości i nie zamierzam na tym poprzestawać. Niestety jest to dość trudne - takie wyjazdy są bardzo kosztowne. Nauczyłem się, że nie ma co liczyć na krakowski magistrat i jego wydział kultury. Dwa razy byłem żebrać - niech mnie jakoś dofinansują albo choć zwrócą za przeloty - przecież pojechałem promować Kraków, w szczególności Nową Hutę. Odesłali mnie z kwitkiem. Obecnie dostałem się na studia na Instytut Twórczej Fotografii w Opawie (Czechy), zarabiam na kolejny wyjazd do Magnum. Oczywiście, że chcę pokazać Hutę! Moja fotografia już zawsze pozostanie narzędziem w walce o większy cel, bo czuję podskórnie, że tytuły gazet czekają tylko na to, aby przestano im patrzeć na ręce i powrócą do jakże chwytliwego "Morderstwo w Nowej Hucie".

http://www.facebook.com/fotohuta

Prawa autorskie: Grzegorz Ziemiański

Fotografie przedstawiają wspólnotę Ojców Cystersów na terenie różnych placówek w całej Polsce.

Agnieszka Zamojska-King FR A G MEN TY

2011-01-21T02:26:00.000-08:00

Zapraszam do obejrzenia wystawy fotograficznej Agnieszki Zamojskiej - King w Fundacji Magazyn Kultury. Kolanko no 6. Kraków Józefa 17. Bardzo zmysłowa i interesująca fotografia. Gorąco polecam.

Zdjęcia z wernisażu:

Prawa autorskie należą do autorki.

Cecylia Malik Koncert

2011-01-17T13:40:00.000-08:00

W piątek 21 stycznia o godz. 18:00 w Galerii Zderzak w Krakowie wernisaż wystawy pt. "Koncert". Malarstwo Cecylii Malik. Ale projekt ten to coś więcej niż obrazy. Powstał bowiem z inspiracji pewną osobą - panem Janem - bezdomnym sąsiadem artystki i jego skarbami (przeróżnymi przedmiotami niewiadomego pochodzenia). Cecylia Malik nawiązała z nim kontakt. U niego w ogródku odbył się tytułowy koncert. Na zardzewiałych fragmentach metalu zagrała Teresa Malik, a rytmy zaczerpnęła z odnalezionych partytur graficznych Treatise'a Corneliusa Cardewa.

Na wystawie cykl obrazów ukazujących przedmioty Pana Żula w różnych konfiguracjach wizualnych. Dodatkowo można będzie posłuchać utworów muzycznych Teresy Malik oraz obejrzeć dwa filmy: z wystawy z 2009 r. i z owego słynnego koncertu.

Finisaż wystawy:
Koncert perkusyjny Teresy Malik – 16 lutego 2011, g. 18, Galeria Zderzak

W wystawie biorą udział: Cecylia Malik – obrazy, zdjęcia; Teresa Malik – muzyka; Piotr Pawlus – operator; Piotr Madej – realizacja dźwięku.

Supernova. Rekonstrukcja ... o spektaklu...

2011-01-17T03:46:00.000-08:00

Supernova. Rekonstrukcja

2011-01-16T13:34:00.000-08:00

W ŁAŹNI NOWEJ wydarzenie teatralne: SUPERNOWA. REAKTYWACJA - znakomite przedstawienie ważne dla każdego, kto dostrzega zagrożenia naszej nieokiełznanej cywilizacji. Dylematy współczesnego człowieka i oswojenie własnej apokalipsy – tak reżyser spektaklu SUPERNOWA. REAKTYWACJA – Marcin Wierzchowski - w krótkich słowach podsumowuje przesłanie utworu.

Sztuka toczy się na dwóch płaszczyznach (w rozumieniu dwóch czasoprzestrzeni) – bo i na dwóch piętrach, i w dwóch odległych o stulecia epokach ludzkości. Pierwsza część rozgrywa się w podziemiach teatru w roku 3209. Tam powstało muzeum naszych czasów, gdzie aktorzy próbują zrekonstruować (druga część tytułu - Rekonstrukcja) prawdę o XXI wieku. Z punktu ludzi z przyszłości teraźniejszość pokazywana w muzeum jest kuriozalna i karykaturalna. Świat cierpienia, zniewolenia społeczno-kulturowego, niekończącego się gromadzenia dóbr zapowiadają złowieszczo rychły koniec cywilizacji w takiej postaci. Apokalipsa ma zdarzyć się w 2012 roku. Z resztek odtworzonej wiedzy o Nowej Hucie AD 2011 dowiadujemy się, że zagładę przetrwali jedynie artyści, niektórzy naukowcy i bezdomni. Ocalała też tajemnicza, polimerowa walizka ze zdjęciami przedstawiającymi zwykłych ludzi, którzy odeszli. Po korytarzach piwnicznych widzowie mają swobodę uczestnictwa osobistego w poszczególnych instalacjach, interakcjach z aktorami czy po prostu poruszania się po przestrzeni muzeum wedle swojego uznania. Fascynujący zabieg artystyczny, a wszystko w atmosferze dziwności i tajemnicy.

W drugiej części spektaklu Anna Weiss (genialna kreacja Marty Waldery) odtwarza historie życia ludzi stąd. Nowohucka Księga Umarłych. Przed oczami publiczności w skąpej scenografii, z towarzyszeniem melicznych dźwięków, złowrogich obrazów i dramatów osobistych dokonuje się antycypacja katastrofy. Oszalałe czasy budzą w ludziach szalone demony, kończy się źle dla każdej z postaci w inny sposób. Oni chcą ocalenia, nie chcą zniknąć bez śladu, pragną coś pozostawić, z czymś ważnym się zmierzyć. Ale zagłada następuje. Tylko Nowohucka Księga Umarłych przetrwa (nota bene prawdziwy projekt społeczny o ludziach z Nowej Huty)…

Duże brawa także dla aktorów: Tadeusza Ratuszniaka, Karoliny Sokołowskiej, Jakuba Kotyńskiego, Anny Kłos – Kleszczewskiej.

A reżyseria i scenariusz Marcina Wierzchowskiego to majstersztyk. Tematyka i wyobraźnia twórcy sztuki budzą duży szacunek i zachwyt. Kapitalna rzecz. Gorąco polecam.

c.d.n.

Katarzyna Karpowicz

2011-01-15T05:59:00.000-08:00

Przedstawiam kilka fotek z wernisażu Katarzyny Karpowicz w krakowskiej Galerii 2 Światy. Bardzo udana prezentacja prac...

Chris na drzewie

2011-01-13T14:37:00.000-08:00

...tymczasem Christopher B. Gray kontynuuje swoją akcję...

(Patrz FaceBook)

Katarzyna Karpowicz - Spotkania

2011-01-02T12:37:00.000-08:00

Zapraszam na wernisaż nowych obrazów Katarzyny Karpowicz.

Galeria 2światy ul. Brzozowa14 (krakowski Kazimierz)
14 stycznia(piątek) o 19.00
wystawa potrwa do 27 stycznia

Tekst autorstwa Katarzyny Karpowicz:

Na wystawie w galerii 2światy pokażę obrazy, które łączy motyw "Spotkania". Przemijanie to sprawa oczywista i naturalna. Dla mnie to inspirująca obsesja. Chwile i momenty, które się dzieją nagle, znikają. Znikają całe światy wraz z ludźmi, którzy odchodzą, czas płynie nieodwracalnie. Spotkanie trwa tylko chwilę - moment - jest ulotne, ja zatrzymuję je dla siebie i staram się, by trwało poza czasem. Maluję chwile zatrzymane - spotkania, które trwają wiecznie, chociaż nigdy się nie zdarzyły... A może się zdarzyły, tylko tak szybko minęły?...

Tańczący (150x140)

Granica pomiędzy moim życiem i malarstwem nigdy nie istniała. Wychowałam się w pracowni malarskiej w przeświadczeniu, że większość ludzi maluje. Mama i tata, i siostra, i dziadek od strony taty, i trzej wujkowie, kuzynka, no i przyjaciele rodziców często goszczący w pracowni przy ul. Piłsudskiego (dawna pracownia O.Boznańskiej) byli i są malarzami. Malowanie zawsze uważałam za coś zupełnie naturalnego i nierozerwalnie związanego z moim życiem.

Spojrzenie mężczyzny (92x56)

Spotkanie (100x60)

Okazuje się, że moje życie nieustannie odbija się na płótnach. Gdy zmieniam się, odkrywam w życiu coś nowego można to zauważyć na moich obrazach. Nie jest to dosłowne odmalowywanie zdarzeń życiowych - jest to odmalowywanie opowieści, które tkwią głęboko w mojej wyobraźni. To moje fascynacje, tęsknoty, przeczucia, obsesje, sny, moje obserwacje. Nie planuję i nie wiem jakie tematy podejmę następnym razem. To, co maluję przychodzi do mnie samo w całkiem normalny sposób. Najpierw zaczynam coś robić w życiu i przeżywam związane z tym emocje na przykład: idę na basen, na kurs tanga itp. Okazuje się, że towarzyszą temu tak silne doznania wizualne i uczuciowe, że muszę to namalować. Dotyczy to także snów, filmów, książek i muzyki - jeżeli coś utkwi we mnie mocniej, prędzej czy później wracam do tego w obrazach.

Spojrzenie kobiety (92x56)

Bez tytułu (40x55)

Bez tytułu (24x30)

W malarstwie ważny jest dla mnie kolor, to on często buduje atmosferę. Postacie, które pojawiają się na moich płótnach są całkiem zmyślone, chociaż mogą przypominać kogoś znajomego. Interesują mnie ich twarze - maluję je z wyobraźni, ale mam intuicję, którą się kieruję - czasami długo zmieniam rysy poszczególnych postaci, aż w końcu znajduję taką, o którą mi chodziło. Nie wiem do końca jaka ta twarz ma być... szukam i wreszcie znajduję. To tak, jak przywitać się ze starym znajomym "no, jesteś wreszcie". Czasami przychodzi to momentalnie, a czasem trwa znacznie dłużej. Długo pracuję nad prawie każdym obrazem. Niektóre malują się szybciej, inne prowadzę miesiącami. Od kiedy nie studiuję, potrafię się lepiej skoncentrować przy malowaniu i czuję większą swobodę, fajnie mi się maluje:) Z miesiąca na miesiąc więcej się dowiaduję, dużo nowego spostrzegam, wiem czego szukam, co bym chciała, no i wiem, że jeszcze mało wiem, i że dużo pracy przede mną - z czego się bardzo cieszę.

Niebo nad basenem (50x90)

Bez tytułu (81x65)

Sen o Luli (100x90)

Sen o Luli II (65x 92)

Sen (180x120)

Tekst: Katarzyna Karpowicz

Banksy i jego "Exit through the Gift Shop" czyli czym jest sztuka, a czym nie powinna być...

2010-12-27T13:48:00.000-08:00

Tak o tym artyście pisze The Guardian:

He is Britain's newest national treasure: but he presumably won't be accepting a TV viewers' award from Ant and Dec any time soon, or making libertarian interventions in the smoking debate, or writing an annual Christmas Diary for the London Review of Books or posing alongside his mum with his CBE outside Buckingham Palace in his grey topper and chimp mask. Perhaps his mum would have to wear a chimp mask as well. Street artist, situationist and public-space japester Banksy is famed for his snogging coppers, simpering apes and for debunking Israel's new West Bank barrier with graffiti. Now he takes his career of radical cheek into the cinema with a wacky new "documentary", being shown this week in the director's own pop-up cinema in an underpass in London's Waterloo before moving on to more conventional locations. cdn...

No właśnie. Obejrzałem i podziwiam niniejszym. Ale co najważniejsze, dowiadujemy się jak działają społeczeństwa w relacji do współczesnej sztuki. Gdzie kończy się sztuka, a zaczyna fałsz. Warto sobie odpowiedzieć na to pytanie, aby nie bezrefleksyjnie spoglądać choćby na zawartość tego bloga - ale wyłącznie po obejrzeniu obrazu Banksy'ego.

A oto inne dzieło.....

Tak o tym "arcydziele" (autorstwa bohatera filmu Banksy'ego) wyraził się Banksy: like a person with a short attention span flicking through a 900 channel cable box.

Very true!!!

Paweł Garwol WERNISAŻ

2010-12-17T13:10:00.000-08:00

Paweł Garwol przedstawił wybór swoich prac w CSW Solvay. Obrazy cechuje różnorodność. Stylów, form i technik. Artysta ucieka od powtarzalności. Za każdym razem próbuje nowego spojrzenia na sztukę i czyni to wszelkimi technikami, także eksperymentalnymi/nowatorskimi. Tematy obrazów są na ogół smutne, poważne, filozoficzne, jednak barwna kolorystyka dodaje im energii i rozjaśnia klimat. Wystawę można oglądać do 23.01.2011.

Więcej...

Joanna Krzepina

2010-12-12T12:42:00.000-08:00

Opowieści o krainie dziecięcych zabawek

12 grudnia w Jazz Faust Cafe (ul. Szewska 21) o godz. 18.00 otwarta została wystawa obrazów Joanny Krzepiny – malarki i poetki z Woli Duchackiej. Przedstawiam kilka obrazów oraz tekst Beaty Anny Symołon.

Joanna Krzepina - w sztuce i poezji - tworzy swój spójny i rozpoznawalny świat. Świat obrazów malowanych pędzlem i słowem, uformowanych w papierowej masie, uszytych z kawałków materiału i koralików... Świat powracających na różne sposoby bajkowych uliczek, imbryków, postaci lalek, misiów, kotów i kogutów, księżyców i gwiazd, a nade wszystko tajemniczych klimatów, do zrozumienia których klucza należy szukać tylko w obrębie jej twórczości. Malarka sięga po akcesoria znane z dzieciństwa. Wybiera kilka, ustawia, sprawdza ich zamocowanie w przestrzeni obrazu, a gdy „siedzą” – wprowadza w nie życie. Snuje opowieści, czasami przetyka je nowymi elementami, które w następnym twórczym czasie odegrają już pierwszoplanową rolę. Dlatego pożegnania są bezbolesne, a powroty zawsze możliwe. Nigdy dosłowne.

Wystawa prezentowana w Jazz Faust Cafe jest intrygującym spotkaniem z pracami wybranymi z różnych malarskich historii, z sygnałami złożonego i większego świata.

Przestrzeń pierwszych obrazów wypełniają kartonowe domki. Z maleńkimi oknami, spadzistymi dachami, powyginanymi latarniami. Na arabeskowych krzesłach przysiadują koty zapatrzone w księżyc. Biorą w posiadanie połowę jego światła. Druga wędruje po bruku, ścianach, dachach. W tak wykreowaną przestrzeń ruch i gwar wprowadzają imbryki – dymiące, ziejące parą i bańkami mydlanymi, rozmawiające z sąsiadem strumieniem przelewanego wrzątku. Na straży nocnej ciszy stoją dachowe czarne koguty. Krzepina nie traktuje jednak serio przedstawionego świata. Dlatego zegar i księżyc zawisły na sznurku, drzewo wyrasta z powietrza, a wianuszek gwiazd porywa ku górze bajkowy zamek. Taką właśnie bajkową uliczkę możemy zobaczyć na jednym z pokazanych obrazów, dojrzalszą o formalne poszukiwania autorki, przez co bardziej kolorystycznie stonowaną i wzbogaconą o delikatne miękkie dymy.

Krakowska malarka umieszcza pejzaże początkowo w ...domu. Świadczy o tym ułożona z desek podłoga, w którą wkraczają puste przestrzenie rdzawego podłoża, prostokątne oczka wodne z małymi papierowymi stateczkami, unoszącą się para, maszty wbite w ziemię. Dół prac wypełniają domowe sprzęty (jak krzesła) i zabawki (piłki, baloniki, kostki), podczas gdy góra otwiera się na powietrze wypełnione niespokojnymi, płynącymi chmurami. Niezmienność i stabilność bezboleśnie skontrastowana z kruchością i pędem. Śmiałe pociągnięcia pędzla i tonalne przenikania.

Autorka Powiązań inaczej traktuje to, co żywe. Jabłka zawisają w powietrzu obok Pinokia czy kukiełki z misiem. Gdy dominują w przestrzeni obrazu, aby się utrzymać, muszą zawisnąć na sznurkach rozpiętych między gałęziami drzewa. W Powiązaniach tło jest martwym błękitem – pozbawionym ruchu i powietrza. Konary i liście wyłącznie dekoracją.

Wreszcie lalki. Kukiełki, marionetki, klauni, misie... Nieśmiało pojawiają się już na obrazach pochodzących z pierwszego okresu twórczości Krzepiny. Pierwszy klaun ma zamknięte oczy. Kolejny zdobył się na odwagę, by popatrzeć na widza skrzącymi oczyma paciorków. Oczy lalek stają się coraz większe, coraz bardziej przezroczyste, aż do nierównego błękitno-zielonego spojrzenia dziewczynki z czarną kurą czy na pół oślepłego misia z Rodzinnego portretu. W oczy postaci wkracza odwaga połączona z równoczesną ucieczką we własne wnętrze. Wykonywanie prawdziwych lalek zaowocowało niezwykłą plastycznością kukiełek malarskich. Lalki papierowe ożywiły te namalowane. Nowe twórcze doświadczenia wzbogacają i rozwijają dawne tematy. Oby bez końca...

Beata Anna Symołon

Paweł Garwol Malalarstwo

2010-12-11T15:20:00.000-08:00

Fragmentaryzacja lub synteza rzeczywistych wydarzeń - tak jeden z krytyków zdefiniował malarstwo Pawła Garwola. I faktycznie rzeczywistość ulega na jego obrazach metamorfozie. Mamy przede wszystkim proces odrealnienia postaci - sylwetki niczym sfotografowane zaczynają powolutku nabierać fantasmagorycznych odcieni albo odbijają w sobie dziwne światła lub blaski. To takie osoby z lepszego świata, z tej drugiej strony lustra.

***

Paweł Garwol jest młodym i obiecującym artystą, absolwentem Opus Art w Sosnowcu, uprawiającym malarstwo, ale nie tylko. Jak mówi - nie jest zwolennikiem zamykania się w jednej dziedzinie sztuki. Zajmuje się także projektowaniem i grafiką komputerową (projekt wkładki do płyty "muariolanza"). Całe spektrum jego działalności można podziwiać na stronie internetowej garwol.pl

A ja mam przyjemność zaprosić na wernisaż jego wystawy:

CSW SOLVAY, Zakopiańska 62, 17.12.2010, 18:30

dotyk 200 x 130

war 190 x 130

m 130 x 200

130 x 100

kwas 100 x 150

alfa romeo 130 x 100

Grupa Bloomsbury

2010-12-06T08:03:00.001-08:00

Vanessa Bell, Klasa, 1937

Portret Virginii Woolf w młodym wieku.

Lipiec 1902 . Fot. George Charles Beresford

W 1904 r. zmarł pisarz Leslie Stephen, ojciec Virginii Woolf. Wówczas to Virginia wraz z siostrą Vanessą Bell (Nessy) oraz braćmi Thobym i Adrianem zamieszkała w domu przy Gordon Square w londyńskiej dzielnicy Bloomsbury. Tak powstała nieformalna grupa lewicujących artystów, literatów i intelektualistów, która - jak się okazało - wywarła wielki wpływ na kulturę Wysp Brytyjskich i nie tylko. Dom został urządzony w sposób awangardowy. Jasne, nagie ściany, tylko najpotrzebniejsze sprzęty oraz proste meble. (co zostało odtworzone na wystawie w krakowskim MCK) To celowe zerwanie z tradycjami ponurej w wyrazie epoki wiktoriańskiej.

Podczas spotkań toczono spory filozoficzne, dysputy o sztuce i ekonomii. W skład grupy Bloomsbury wchodzili głownie przyjaciele Thobiego z Cambridge; malarze Roger Fry, Duncan Grant, Dora Carrington i oczywiście Vanessa Bell, pisarze: Virginia Woolf, Vita Sackville-West, E.M. Forster, David Garnett, Lytton Strachey; ekonomiści: Leonard Woolf, John Maynard Keynes; prawnik Thoby Stephen; psychoanalityk Adrian Stephen, dziennikarz Desmond MacCarthy; krytyk sztuki - Clive Bell oraz muzyk Saxon Sydney-Turner.

Bloomsbury to przede wszystkim Virginia Woolf, autorka m.in. „Pani Dalloway", „Do Latarni Morskiej” i „Orlanda”. Można pokusić się o stwierdzenie, że pisarka przetarła pierwsze feministyczne szlaki. Taka była też atmosfera w Bloomsbury. Grupę cechowała otwartość światopoglądowa i postępowość w kwestiach obyczajowych. Rozliczne romanse i skandalizujące konfiguracje seksualne dodawały pikanterii, o czym pisze także tłumaczka dziennika Virginii Woolf („Chwile wolności. Dziennik 1915-1941"), Magdalena Heydel [za Gazetą Wyborczą]:

„Niekonwencjonalność środowiska Bloomsbury na tle postwiktoriańskiej Anglii jest niemal legendarna Lytton Strachey, jeden z czołowych przedstawicieli tego grona, stwierdził, że jego poglądy na sprawy seksualne wyprzedzają epokę o 100 lat. I trudno się z tym nie zgodzić; siostra Virginii prowadziła dom, w którym wspólnie mieszkali jej były mąż i partner czy partnerzy późniejszych związków, ich kolejne partnerki i partnerzy, dzieci z jej obu związków i tak dalej".

Vanessa Bell

W sztukach wizualnych twórczość Vanessy Bell, Duncana Granta i Rogera Frya zasługuje na szczególną uwagę. Po zetknięciu się z francuskim postimpresjonizmem, inkorporowali nowy styl do swoich prac, zmieniając bieg brytyjskiego malarstwa.

Duncan Grant, Miss Holland, ok. 1932

Dora Carrington, Annie, ok. 1925

Vanessa Bell, Na schodach Santa Maria

della Salute w Wenecji, 1948

Roger Fry, Angles-sur-l'Anglin, 1912

Grupa Bloomsbury. Brytyjska Bohema kręgu Virginii Woolf
15 września 2010 – 9 stycznia 2011
Międzynarodowe Centrum Kultury
Kraków, Rynek Główny 25
Galeria MCK czynna: wt-nd 10.00-18.00

Young Austrian Design

2010-12-03T13:29:00.000-08:00

W ramach festiwalu designu w Bunkrze Sztuki prace następujących projektantów:

pudelskern, walking chair, sonja vrbovszky product design, ito megumi interior design, destilat, dottings, breadedEscalope, memux, blumberg-a space

Walking chair

2010-11-28T09:32:00.001-08:00

Young Austrian Design:

THE THIRD MAN Erik Bünger

2010-11-26T15:09:00.000-08:00

No Local | Sławkowska 14 (II piętro) | Kraków

Gdy byłem dzieckiem, mój ojciec opowiedział mi o pewnym filmie. W jakimś mieście mężczyzna szuka innego mężczyzny. Wszyscy, których spotyka mówią mu, że szuka nadaremno, że ten człowiek już nie żyje, ale on nie poddaje się i nagle wydaje mu się, że mignęła mu twarz tamtego w drzwiach. Wtedy ojciec siadał przed pianinem, otwierał nuty i na swój cichy sposób grał ‘Temat z Trzeciego Człowieka’. Śniłem wtedy o echu kroków w uliczkach i wielkim, zielonym cieniu, który widziałem kątem oka. Za każdym razem, gdy słyszałem tę melodię miałem uczucie, jakby ktoś obserwował mnie z ukrycia. Erik Bünger

Szwedzki artysta medialny, Erik Bünger, w swojej pracy The Third Man skupia się na kulturowym aspekcie piosenek i melodii, których zapamiętany zestaw towarzyszy każdemu uczestnikowi naszej cywilizacji. Ich obecność w świadomości wymyka się kontroli, powoduje mimowolne skojarzenia, nucenie, przywołuje stany emocjonalne i wspomnienia. Praca podczas otwarcia przybierze formę lecture performance, a później funkcjonować będzie, obok wcześniejszych prac Erika Büngera, jako film wideo.

Trzeci Człowiek usiłuje odnaleźć ślady ulotnej istoty zwanej ‘trzecim człowiekiem’. Słyszymy go, jak porusza się między wypustkami pozytywki; chwiejny, przewidywalny ruch w przód będący toporną imitacją życia. Znajduje sobie miejsce w ekstatycznym ciele Julie Andrews, zmieniając siedmioro niewinnych dzieci w muzyczne kukiełki, każde zredukowane do nuty na pięciolinii. Jest pieśnią anioła, który zapisuje swym piórem fale dźwiękowe w ludzkiej tkance mózgowej. Jest głosem każdej kobiety w ciąży, która kąpie swój bezbronny płód w piosence.

Projekt Fragile Boredom \1, organizowany w ramach obchodów Roku Chopinowskiego - do 3.12.2010.

inny projekt artysty:

Let them sing it for you (wpisz tekst piosenki, a zostanie ci on zaśpiewany)

http://sverigesradio.se/cgi-bin/Src/sing/sing.asp?key=undefined

Jerzy Tchórzewski

2010-11-20T04:40:00.000-08:00

Bardzo ciekawy artysta prezentuje swoje plakaty w ramach designattack . Odsyłam na stronę twórcy, gdzie znajduje się mnóstwo informacji o jego projektach.

JERZY TCHÓRZEWSKI

19.11.2010-03.01.2011 "X małych rzeczy" - Jerzy Tchórzewski JCC Kraków ul. Miodowa 24

MOCAK Inauguracja Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie

2010-11-17T01:14:00.000-08:00

Otwarcie budynku MOCAK mamy za sobą. Przestrzeń tajemnicza, otwarta i nowoczesna. Kapitalna sceneria dla sztuki współczesnej. Oko cieszą ogromne powierzchnie i niewiarygodne możliwości, które za tym idą. Na inauguracji tłumy - znani i zainteresowani tematem. Proszę Państwa - odrobina świeżego powietrza w Krakowie!

MOCAK

Maria Anna Potocka - dyrektorka MOCAKu

Claudio Nardi - autor projektu architektoniznego

MOCAK otwarcie budynku

2010-11-16T16:31:00.001-08:00

cdn JUTRO....

Wielkie otwarcie

O MOCAKu

Chris na drzewie

2010-11-14T08:55:00.000-08:00

Ładne mamy lato tej jesieni. Christopher B. Gray kontynuuje swoją akcję drzewołaza. Zachęcam do śledzenia na facebooku.

JURRY reaktywacja

2010-11-10T07:08:00.000-08:00

Jerzy Ryszard Zieliński (Jurry) ur. w Kazimierzowie w 1943 r. zmarł w Warszawie w 1980 r. Jego historia to opowieść o artyście kontestującym. Najpierw sposób kształcenia na uczelniach artystycznych, a następnie sytuację społeczno-polityczną komunistycznej Polski. Studiował na Akademii Sztuk Pięknych rzeźbę (u Alfreda Jesiona) i malarstwo (u Jana Wodyńskiego i Jana Cybisa). Swoje zaangażowane akcje przeprowadzał w ramach Grupy Neo-Neo-Neo, założonej wespół z Janem Dobkowskim.

Akt twórczy i dosadny komentarz o charakterze zgoła literackim pełniły w jego życiu istotną rolę. Tak pisał o doświadczeniu artystycznym (cyt. za Małgorzatą Kitowską-Łysiak):

"Chcemy (MY!) malować wszystko" - pisał Jurry. - "Tylko przez szeroko otwarte oczy możemy postrzegać odcienie i paradoksy świata, na którym ludzkość stworzyła określoną cywilizację. Trzeba to wszystko widzieć, żeby wiedzieć, gdzie się znajdujemy. Formować język adekwatny do czasu, w którym żyjemy, możliwy do szybkiego przekazywania. Nie stać nas na to, by orzeczenie kamuflować w jakichś tam słodyczach - zemdliły już nas. [...] Nie mamy czasu. Wiek XX się kończy. Nadchodzi, nie, pędzi na nas wiek następny. Czas na stworzenie takiego metajęzyka, który byłby wypadkową i liryzmu, i brutalności. Bo taki jest świat, w którym nas urodzono."

"Nie przepraszam, że wchodzę - drzwi były otwarte. Dla ludzi jest przecież otwarte wszystko - sztuka stoi otworem od dawna. Nie wiem, dlaczego. Może dlatego szukam. No tak: szukam, eksperymentuję - bardzo modne słowa. Kocham sztukę. Nic to nie mówi? Trudno, tym lepiej. Ja się nie przeistaczam, nie wcielam, nie -, nie -, nie -... Jestem! A ten fakt może komuś przeszkadzać albo nie. Zaistniał. I dlatego maluję... Pomówiony, obronię się malarstwem."

Malarz lubił prowokację. W ramach obranego zdecydowanie kierunku tworzył obrazy operujące prostym znakiem i plakatowym skrótem. Dominowały mocne kolory i jednolite płaszczyzny, przez co odbiór był czytelny, choć raczej symboliczny niż jednoznaczny. Obudził się w nim swoisty Prometeusz, gdy postanowił odpocząć od malarstwa na rzecz edukowania klasy robotniczej. Z płyt pilśniowych powstały formy przestrzenne o kształtach roślinnych i erotycznych, zawieszone w halach tarchomińskiej Polfy. Komitetowi Centralnemu przypadły do gustu, krytykom mniej. Ale na uwagę zasługuję przede wszystkim jego malarstwo zaangażowane. Na jednym z obrazów widzimy XXX (30 lat PRL), które zasznurowały biało-czerwone usta, tak Jurry krytykował komunę. Ale nie oszczędzał także propagandy, cenzury, elit politycznych i sowietyzacji społeczeństwa.

Jurry wybrał jednak życie artysty stojącego poza nawiasem. Nie wystawiał wiele. Był nieprzystosowany i odbierano go jako artystę aroganckiego, nie stronił też od awantur, ale jednocześnie potrafił ponosić z godnością konsekwencje swoich wyborów.

Zapraszam do Muzeum Narodowego w Krakowie